Archive for GALEGO

Conspiranoia, novias, espartanos fracasados… ¡e unha cona coma un mundo!

¿Hasta que punto es importante nuestra privacidad? ¿Cuanto estamos dispuestos a pagar por tenerla? Realmente el caso que se muestra en el corto es la conspiranoia llevada al extremo, que al final, como dice el corto, te lleva a vivir en un mundo paralelo. En mi opinion no podemos vivir atados a la conspiranoia y permitir que cambie en exceso nuestras vidas. Tampoco se trata de darle todos tus datos a todo cristo y que todos sepan lo que haces en cada momento. En un principio la cosa parece que no tiene solucion: por una parte, si eliges protegerte terminas aislandote del mundo, pero por otra si no lo haces cedes el control de tu vida a “ellos”. Pero la solucion existe, y no consiste en abandonar el juego como hace el protagonista del corto. Aqui hay que jugar por cojones, asi que puestos a jugar, mejor ser el equipo ganador. El truco es simple, no hay mejor estrategia que hacer creer a tu enemigo que tiene el control, cuando en realidad tu lo controlas a el. Es su tecnica, manipulan a la sociedad haciendoles creer que ellos deciden, cuando en realidad no lo hacer, puesto que las opciones que hay son todas controladas por ellos. Vista su manera de operar, ya sabemos como funciona, y nada nos impide utilizarla contra ellos. Ahi radica la solucion, tienes que dejar que ellos sepan algo de ti, pero tu puedes en todo momento tener el control de lo que les dejas saber. Solo siendo mas listo que tu enemigo ganaras la batalla. Ya sabeis, en internet es muy facil ser anonimo, asi que detras de 100 identidades distintas puede estar la misma persona, pero el caso es hacerles creer que son 100 personas distintas, y no una.

Que decir de semejante corto. Realidad pura y dura, como la vida misma, un excelente analisis de los fallos mas comunes que suelen tener la mayoria de los jovenes hoy en dia, aunque cierto es, como se ve al final del video, que algunos por mucho que les enseñen no aprenden…. en fin supongo que el camino natural de algunos es espetarse contra los muros cual participante de Humor Amarillo con el fin de conseguir experiencia (Vaya imagen mas rara que se me viene a la cabeza, un tio jugando al WoW y haciendo que su personaje se de ostias contra un muro pa ver si sube de nivel)

Esparta era una gran polis griega, con mucho poder y un gran numero de habitantes. Si, muchos habitantes, no solo 300. Ellos se llevaron la gloria, ¿pero que pasa con los demas? ¿que hay de los aguerridos guerreros que por una u otra razon no pasaron el casting de Leónidas? Esta es su historia

E ajora, ¡ATENSIÓN! Cheja a veridica historia que mentira non é, do que lle pasa e acontese a que vai botar un casquete e termina convertido nun Indiana Jones improvisado esplorando as cavernas femininas. Con todos vostedes, a historia do macho de cuero cun bo par de juevos (e unha chuza de carallo enriba):

Telegaita

A TVG ou Telegaita é unha compañía de televisión de gran prestixio e con programas de indubidábel calidade. A súa fundación foi aló polo ano 1670 a.C., alguns séculos antes da aparición dos televisores. Mentres tanto, adicábanse a prepará-los guións que conformarían as 235 tempadas de Pratos Combinados. É unha canle que se pode sintonizar en Galiza, España, Portugal, Arxentina e Tuvalu Ulterior.

Programas estrela

– Luar: Programa destinado á xuventude que se emite tódalas noites dos venres ininterrompidamente dende 1939, cando Franco chegou ó poder. Entre os seus contidos atópanse: baile de vellos, gaita tocada por vellos, vellos que cantan, tres vellos contando chistes e chamadas a casas de vellos.

– Pratos Combinados: Serie pioneira do humor intelixente. Os seus protagonistas son Miro Pereira, un Homer Simpson de Galiza e o seu cuñado Morris, un anano con gafas. O argumento é o seguinte: Miro e Morris teñen un plan pra estafar aos seus amigos, sorprendentemente vailles ben, alguén ó final descúbreos e rematan fregando os pratos mentres os seus amigos comen empanada e rín. Esta fórmula funciona dende fai 10
anos.

– O Show dos Tonechos: Trátase dun programa cultural que reflexa a sociedade galega dende una perspectiva intelectual. Os seus presentadores son Tonecho e Tucho, dous expertos da socioloxía galega. De cando en vez alguén remata cunha tarta na cara.

– Xabarín Club: O programa infantil, o mellor da cadea. Foi famoso por Bola de Dragón (cuias
traduccións nas cantigas eran do máis fieis á orixinal), Doraemon (ten un peto máxico) e Arale (famoso o seu episodio da Bosta de vaca, Merda de can e Merdiña de paxaro). Tamén se lle atribúe como o impulsor do Rock Bravú nos 90, é dicir, unha especie de Bola de Cristal pero version “cajonaconaquetepariu”, desgraciadamente, ó Porco Bravo só o viamos os nenos, e cantigas como Carmiña Vacaloura, Churras, Churras, Churras pero que ghalo é ou Ahí ven Tristón o Mangallón non transcenderon máis aló dos recreos.

– Supermartes: Foi un programa innovador onde os haxa. Antes de que existise Boris, na Telegaita xa tiñamos un presentador con máis pluma que a Galiña Caponata, o inefable SuperPiñeiro un mutante un pouco máis alto que Torrebruno e que tamén amenizaba as tardes aos galegos dende a Radio Galega. A pesar do seu nome non sempre se emitíu os martes. Récord absoluto de tempadas en antena das canles de Televisión en España. Comezou a emitirse fai dous séculos e tiveron que vir os sociatas pra cancelá-la súa emisión.

– En Xogo: é o clásico deportivo por excelencia. O seu parcialismo é obxeto de estudo na Universidade de Harvard. En Coruña cren que apoia aos de Vigo, en Vigo cren que apoia aos de Coruña e o certo é que son máis merengues que Deus. Cabe dicir que o comentarista dos partidos do Celta foi violado de pequeno por un cachalote e por iso fala cun ton de voz moi extrano.

– Zapping Comando: Programa orixinal onde os haxa, onde tódolos actores secundarios das series da TVG fan parodias doutras cadeas, inclusive a súa, inda que pareza que o teñas visto nalgún programa (ex: Homo Zapping) son totalmente innovadores polo que cualquera comparación sería unha burda imitacion.

– O Doutor Who (ler O Doutor Ju): serie mítica dos comezos da Telegaita na que un fulano británico de rizos (pode que un parente de Bisbal), con abrigo e bufanda se adicaba ás viaxes entre dimensións utilizando unha cabina de teléfonos. Nesas dimensións atopábase a monstrosos mutantes con cabezas de spaghetti que cuspían blandiblú por tódolos seus poros.

– Perdelo Todo: Programa novo pertencente á “limpeza” que está a facé-lo PSOE en Galiza pra borrar todo o que cheiraba a gañán. Neste programa, sabendo que só van a concursos da TVG rapaces de entre 19 e 28 anos ou de entre 50 e 75 años, todos pertencentes a zonas
rurais, ou, no seu defecto, rururbanas (cidades pero en mini, en plan Xinzo de Limia), pois este concurso trata de fallá-las preguntas, polo que estos ghañáns só teñen que respostar ben ó seu xeito. É destacábel el presentador, un saltimbanqui que se cré simpático que naceu en Vigo oi
na Coruña, debido ó seu acento pouco arraigado.

– Cifras e Letras: Programa aparecido coa chegada ó poder da coalición de nacionalistas e socialistas (nacionalsocialistas, ergo, nazis) no que o 99,9% dos participantes son estudantes da Universidade de Santiago de Compostela. O outro 0,1 son xubilados. Este concurso serve para meter sutilmente as novas palabras do galego normativizado grazas a dous “mestres”: unha con apariencia de fráxil señorita na que se agocha unha verdadeira ninfómana e un señor un pouco modosiño que intenta por tódolos seus medios cepillarse á súa compañeira, algo que nunca
logrará, e menos cós seus chistes coa gracia no cú. Destacábel que o presentador viñera representar en Libro de Familia o papel de camareiro-salseiro-rumbeiro-emigrante retornado.

Outros datos

No logo da TVG, podemos apreciá-la presenza do PP… Na cor azul e a silueta da gaivota… ¿non

Momentos clásicos. Dialogos memorábeis nas películas:

– “¿Cómo?¿Fodiches nela?”: Dille o coleguiña a Michael Douglas en Instinto Básico.

– “Bueno, non empecemos a chuparnos as pirolas”: Harvey Keitel aos matóns de Pulp Fiction.

– “A rañala, raparigo”: O mítico “Sayonara Baby” de Terminator, versión “Jalisia profunda”.

– “Para vencer a Austin Powers témoslle que lle roubar o seu…mollo”: O Doutor Maligno, xunto có seu Minieu, para roubarle o “mojo” a Austin Powers.

– “¿Gustaríache comerme a perrecha?”: Juliette Lewis a Tarantino nunha inolvidábel escea de Aberto até o amencer, en coxunto, unha das mellores adaptacións de guión ó galego de tódolos tempos.

– “És un pimpín Son Goku”: O super guerreiro Vexeta ao seu super enemigo Son Goku.

– Dí a lenda urbana que en Pulp Fiction existe a frase “Coidado con esa rapariga que estudiou no Peleteiro” (Pele pra os amigos; non confirmado).

Otros momentos memorábeis

– “Papá macho paso de todo tiu”: Esta frase, pertencente a Tucho do Show dos Tonechos, foi o vocablo máis repetido por toda a xuventude das areas rurais no 2005, e probábelmente até o 2050. Cabe destacar que ademáis de repetí-lo vocablo esfózanse por poñé-la voz do actor, e no 80% dos casos consígueno.

– “Me cagho na cona que te pariu Ghayoso, hai xente que ten que traballar mañá, carallo” Paisano tras recibir unha chamada do Gayoso de Luar ás 12 da noite.

– “Detesto a miña pixa” Un paciente da serie Nip/tuck (traducida intelixentemente ó galego como Quita e Pon) quéixase do tamaño do seu pene.

– Os comentaristas dos partidos de fútbol da TVG son unha fonte inagotábel de grandes frases: “Vaia ano o de Baiano”.

“Palabros” inventados pola TVG e que ninguén máis utiliza

– Padiolas: díse das camillas utilizadas no fútbol.

– Parabéns: díse da felicitación polas razóns que sea.

– Sobranceiros: díse dos antepasados de alguén.

– Alacante: díse da cidade da Comunidade Valenciana.

– Cecais: din os comentaristas deportivos no canto de quizáis.

– Grazas: expresión de agradecemento en Xunteiro (lingua oficial da Xunta e a TVG), de recente creación; en portugués dise “obrigado”, e en galego, castrapo, castelán, chapurrado, curuñés e vighés dise “gracias”.

– Calquera nome estranxeiro, como “Kloifer” (Kluivert), “Kokí” (Cocu- leer “co cú”), “Flavio Conseisón” (Flavio Conseição), “Luisón” (Luizão), “Cuman/Coeman/Coiman” (Koeman), “Seidorf/Sedorf/Seadorf/Sidorf” (Seedorf) , “Fan Jal”(Van Gaal) ou “Fran de Bur”(Frank de Boer).

Visto en http://galegoman.spaces.live.com/blog/